Benozzo Gozzoli (Firenze 1420-21 - Pistoia 1497) was een van de meest representatieve en productieve kunstenaars van de Italiaanse vijftiende eeuw, het quatrocento.

Hij was een leerling van twee van de grootste kunstenaars van die eeuw, Lorenzo Ghiberti en Fra Angelico.

In 1463 had Benozzo Gozzoli van Domenico Strambi de opdracht gekregen voor een fresco-cyclus voor de hoofdkapel van de kerk van Sant’Agostino in San Gimignano. Tijdens dit eerste verblijf van Gozzoli in de Val d’Elsa schilderde Benozzo Gozzoli ook andere fresco’s. Naar aanleiding van de pestepidemie die de stad juist in die jaren trof gaf de comune Benozzo de opdracht tot een groot fresco van San Sebastiano in Sant’Agostino, en de opdracht tot de restauratie van de Maestà, een werk dat in 1317 door Lippo Memmi was uitgevoerd in de raadzaal van het Palazzo Pubblico.
Toen in 1464 de pest uitbrak in San Gimignano, onderbrak Gozzoli zijn werk aan het koor. In opdracht van Fra Domenico Strambi schilderde hij een uniek beschermingsfresco van Sint-Sebastiaan . In plaats van de traditionele naakte, met pijlen doorboorde martelaar, toont dit werk Sebastiaan volledig gekleed, terwijl hij met zijn mantel de inwoners van de stad beschermt tegen de pijlen van Gods toorn.
Tijdens de lange verblijven van de schilder in de Val d'Elsa en San Gimignano strekte de bescherming en invloed van Strambi zich ook uit tot de omliggende landelijke gebieden. Zo creëerde Benozzo Gozzoli in Barbiano, vlakbij de kerk van Santa Maria Assunta, een belangrijk werk dat sterk verbonden is met de theologische en spirituele context die door de monnik werd gepromoot.

Een indrukwekkende kruisiging

In de onmiddellijke omgeving van San Gimignano, in het gehucht Barbiano, schilderde Benozzo, ook in opdracht van Strambi, een fresco met een afbeelding van de Crocifissione con la Vergine, san Giovanni Evangelista, san Girolamo penitente, angeli ploranti e due profeti (Kruisiging met de Maagd Maria, de heilige Johannes de Evangelist, de boetvaardige heilige Hiëronymus, treurende engelen en twee profeten), in de kerk van Santa Maria Assunta, een kerk die deel uitmaakt van het oude klooster van de Olivetaanse benedictijnen.
Het getuigt van compositorische meesterschap hoe Benozzo erin slaagt een optische opening in de muur te simuleren door de scène in een echt landschap te plaatsen, waar in de verte de torens van San Gimignano te zien zijn.