Roselle was ooit een belangrijk centrum van de Etruskische beschaving, bekend om zijn rijkdom, handel en artistieke prestaties. De archeologische vindplaats Roselle (Rusellae in het Latijn), waar belangrijke historische bewijzen uit de Etruskische en Romeinse tijd bewaard zijn gebleven, lag zo'n tien kilometer ten noorden van Grosseto. Roselle lag aan de oever van het oude Prile-meer en is vandaag de dag een van de interessantste archeologische vindplaatsen van Italië. Met een bijzonder gunstige geografische ligging op het kruispunt tussen de Ombrone vallei en de Maremma grossetana, is Roselle een van de best bewaarde lucumonie [3] in centraal Etrurië.

Roselle werd bewoond vanaf de eerste helft van de 7e eeuw, werd een onafhankelijke stad die behoorde tot de Etruskische dodecapolis, werd in de 3e eeuw v.o.t. een Romeinse kolonie en uiteindelijk verlaten in 1138. De opeenstapeling van gebouwen en muren van de Villanova, Etruskische, Romeinse en vroegmiddeleeuwse beschavingen maakt Roselle tot de interessantste dwarsdoorsnede van de continuïteit van nederzettingen in de Toscaanse Maremma.

Roselle werd in 294 v.o.t. veroverd door de Romeinse consul Lucius Postumius Megellus. Rome koloniseerde normaal gesproken veroverde gebieden, maar in het geval van Roselle gebeurde dit slechts gedeeltelijk, de structuur van de stad werd enkel vergroot. Roselle heeft daarom delen die Etruskisch zijn en delen die typisch Romeins zijn, zoals het amfitheater, het forumcomplex, de Basilica dei Bassi en de baden.

De baden van Betitius Perpetuus Arzygius

De termen van Betitius Perpetuus Arzygius liggen dichtbij de ingang, links van de decumanus maximus. Het gebouw werd gebruikt als openbaar bad. Een inscriptie getuigt van de inwijding door Betitius Perpetuus Arzygius, gouverneur van Tuscia en Umbrië van 366 tot 370.

De Romeinse baden van Betitius Perpetuus Arzygius zijn het eerste monumentale gebouw dat men tegenkomt na het betreden van het archeologische gebied, en is doorgaans de eerste halte bij elk bezoek aan de site.
In 1985-86 onthulden verkenningsproeven in de buurt van de huidige toegang tot het gebied bij de oostelijke uitgang van de antieke stad, op een diepte van ongeveer 4 meter boven het maaiveld, een woonwijk uit de Hellenistische tijd en een structuur gebouwd van baksteen, gedeeltelijk apsidaal, dat, door de aanwezigheid van tubuli, geperforeerde bakstenen die tegen de muren leunen en die werden gebruikt om de kamers te verwarmen door middel van hete lucht die opstijgt uit ovens die voor dat doel waren gemaakt, kon worden geïdentificeerd als een vrij grote, eenvoudige maar functionele spa-faciliteit, zonder mozaïeken en met eenvoudige cementvloeren.
Het is het enige gebouw in Roselle dat met zekerheid gedateerd kan worden op basis van de gelukkige ontdekking, tijdens de opgraving van het gebouw aan de overkant van de weg, van een inaugurele inscriptie ter ere van de baden zelf door de rector Betitius Perpetuus Arzygius, consularis van Tuscia en Umbrië tussen AD 366 en 370 [4].