De kloostergang van San Marco in Firenze die is gewijd aan Sant'Antonino Pierozzi, bevindt zich in het Museum van San Marco, een kloostercomplex dat bekend staat om de fresco's van Beato Angelico en om zijn centrale rol in de geschiedenis van Firenze.

De Calvario of Crocefissione con san Domenico (Calvarieberg of Kruisiging met Sint-Dominicus) is een fresco van Beato Angelico uit circa 1442 en is een van de beroemdste en tevens belangrijkste fresco's van het klooster. Het grote fresco is het eerste dat je ziet, vandaag net als toen, tegenover de ingang van de kloostergang van Sant'Antonio.

Een kleine geschiedenis

Het San Marcoklooster werd in de 13de eeuw gesticht en in 1437 uitgebreid toen dominicaner monniken van het nabijgelegen Fiesole, op uitnodiging van Cosimo de' Medici de Oude, hierheen verhuisden. Fra Angelico wijdde zich aan de decoratie van San Marco in opdracht van Cosimo de' Medici, tussen 1438 en 1445, het jaar van zijn vertrek naar Rome, om vervolgens in de jaren 1450 terug te keren, toen hij enkele fresco's voltooide.

Het bezoek begint bij de kloostergang van Sant'Antonino, waarin een subtiel een evenwicht tussen natuur  en zandsteen dat uitnodigt tot stilte. Daaromheen staat het klooster, dat ook een tweede chiostro omvat, dat van San Domenico, dat behoort tot het deel van het klooster dat nog steeds bewoond wordt door de dominicanen en niet toegankelijk is voor het publiek. Het oorspronkelijke complex werd rond 1300 gebouwd voor de silvestrini, een kleine kloosterorde of congregatie die  de regel van Benedictus volgt. In 1437 financierde Cosimo de renovatie van het klooster dat aan de dominicanen was overgedragen en gaf hij Michelozzo, de vertrouwde architect van het huis Medici, de opdracht om het klooster te herbouwen volgens de modernste renaissance-normen. Michelozzo beloonde zijn opdrachtgever door een architectonisch meesterwerk te creëren, dat vandaag de dag nog steeds imponeert.

Een bezoek aan het klooster is een reis door de tijd is, en begint bijna onvermijdelijk met Beato Angelico. De beroemde dominicaan is overal aanwezig. Van zijn hand is ook het fresco tegenover de ingang van de chiostro van Sant'Antonino, dat getuigt van de devotie van Sint Dominicus voor Christus en mooie geplaatst werd tegen een prachtige lapis lazuli blauwe achtergrond.
Het grote kruisbeeld was geïnspireerd op een soortgelijk schilderij dat enkele jaren eerder voor San Domenico di Fiesole was gemaakt, en nu in het Louvre wordt bewaard.

Ook de kapittelzaal werd door de schilderbroeder beschilderd met een ingewikkeld en allegorisch fresco van de Kruisiging, dat in 1442 werd voltooid.

Tijdens de herinrichting van het klooster tussen het einde van de 16e en het begin van de 17e eeuw werd de fresco geflankeerd door e bedroefde Maria en Sint-Jan. In een onbekende periode in de 17e eeuw werd de fresco aan de zijkanten bijgesneden om hem aan te passen aan een barokke lijst die vandaag de dag nog steeds te zien is.

Douglas, Langton:

«Christ, with His head inclined to the right, is looking down at St. Dominic, who kneels below, clasping the cross, and gazing up in awe and adoration at his suffering Master. Beautiful in sentiment, admirable in design, it is yet more admirable in execution. The painter shows here a power of rendering the nude that has won for his work the ungrudging praise of some of the most modern of modern masters of his own craft, men who in their convictions and habits of thought are removed as far as possible from the friar of San Marco, and who, moreover, in their estimate of a work of art, do not regard its theological or historical significance. It has suited some persons of extreme theological or anti-theological prejudices, who have little real love of art and little power of observation, to repeat in a parrot-like way the assertion that Fra Angelico was weak in his rendering of the nude.»

De figuur van Christus troont op een hoog kruis tegen een dorre en woeste achtergrond, bestaande uit een eenvoudige grond en een algemeen blauwe lucht. Christus is geschilderd met een sterk clair-obscur dat zijn plastische massa accentueert, in overeenstemming met de stijl van Masaccio, waarvan Angelico een van de eerste navolgers was. Aan de voet van het kruis knielt de heilige Dominicus, stichter van de Dominicaanse orde, in wiens voorbeeld de broeders van het klooster zich moesten identificeren. In die zin moest de meditatie van de broeders gericht zijn op een mystieke en nederige deelname aan het lijden van Christus. Om dit doel te bereiken is het fresco, net als de andere fresco's in het klooster, vrij van overbodige decoratieve details en zo essentieel mogelijk gehouden. De enige concessie aan decoratie lijkt het detail van de wapperende lendendoek van Christus te zijn, die ontbreekt in het Kruisiging van Parijs.

De heilige is in profiel afgebeeld en kijkt naar het kruis, hoewel hij een minder expliciete en emotionele relatie heeft dan op het fresco in het Louvre. Zijn figuur is goed gemodelleerd in volume en past geloofwaardig in de ruimte.