Piero della Francesca, De aanbidding van het kruishout en de Ontmoeting tussen Salomon en de Koningin van Sheba, 1456-57, Capella Bacci in de Basilica di San Francesco, Arezzo

In die tijd was de boom gekapt en gebruikt om een brugbalk te maken, maar de koningin van Sheba herkende tijdens haar reis om de koning te ontmoeten het wonderbaarlijke hout en knielde samen met haar hofhouding neer om het te aanbidden: deze gebeurtenis wordt afgebeeld in de linkerhelft van het fresco, in een open landschap. De linkerrand wordt opgevuld door twee stalmeesters die de paarden van het koninklijk hof vasthouden. Een van de paarden wordt onrustig en laat het bit zien, wellicht een verwijzing naar de Aanbidding der Wijzen van Gentile da Fabriano. Kenmerkend voor Piero is de afwisseling van kleuren, in dit geval tussen de paarden en de hoeden van de stalmeesters, die uitgevoerd zijn in afwisselend wit en zwart, en de overjassen die dezelfde kleur hebben als de broeken van hun metgezel.

Incontro tra Salomone e la Regina di Saba

De rechterhelft van de voorstelling toont de ontmoeting tussen de koningin van Sheba en Salomo, die plaatsvindt in een paleis in klassieke stijl, met marmeren wandpanelen, gecanneleerde zuilen, composietkapitelen en in banden verdeelde architraven. De linkerhelft wordt gevormd door de mannen, namelijk Salomo en zijn begeleiders, terwijl de rechterhelft wordt gedomineerd door de vrouwen, met de koningin en haar gevolg. De koningin wordt afgebeeld terwijl ze buigt als teken van nederigheid en onderwerping, een gebaar dat in de kunst van die tijd (zoals in de Porta del Paradiso van Lorenzo Ghiberti) de hereniging tussen de Latijnse en de Griekse Kerk symboliseerde, die plaatsvond tijdens het Concilie van Florence in 1439. Dit zou ook de opname van deze scène – die in de eerdere iconografie niet voorkwam – in de cyclus van de kruisverhalen verklaren. De koningin profeteerde bij die gelegenheid ook dat dat hout de ondergang van het jodendom zou betekenen; daarom gaf koning Salomo opdracht het te begraven (volgende scène: De verheffing van het kruis).

Het fresco heeft een traag en plechtig ritme, zoals bij een liturgische ceremonie, dat wordt benadrukt door de symmetrische overeenkomsten, de vereenvoudiging van de vormen (zoals de perfect eivormige gezichten) en de loodrecht vallende draperingen die de statische houding van de figuren accentueren. Zelfs de eenvoudigste gebaren lijken verheven door de overeenkomsten en de afstemming met de architectuur en het landschap.

De scène wordt gekenmerkt door een groot evenwicht, met een sobere maar majestueuze stijl die rijk is aan kleurcontrasten. De twee gebeurtenissen, die zich op opeenvolgende momenten afspelen, zijn met elkaar verbonden, maar worden op verschillende locaties afgebeeld. Er zijn talrijke spiegelbeeldige elementen die een dicht netwerk van verbanden tussen de twee helften weven: met name de dubbele buiging van de koningin en de twee edelvrouwen achter haar, uitgevoerd met exact hetzelfde omgekeerde karton. Opvallend is de aandacht voor detail in de stoffen van de kleding van de vorsten, versierd met een weelderig damastpatroon, dat ook terug te vinden is in andere werken van Piero, zoals de gordijnen in de Madonna del Parto.