Piero della Francesca, Le Storie della Vera Croce, Morte di Adamo (dettaglio familiari in lutto), Basilica di San Francesco, Arezzo

De episode van de Dood van Adam maakt deel uit van de Legende van het Ware Kruis, waarin Seth een takje van de boom van goed en kwaad ontvangt van de aartsengel Michaël en dit onder de tong of mond van de overleden Adam plaatst. De fresco-cyclus De Verhalen van het Ware Kruis werd geschilderd door Piero della Francesca tussen 1452 en 1466.
Piero hechtte geen waarde aan chronologische volgorde, maar gaf de voorkeur aan een puur esthetisch-formeel criterium dat een effect van symmetrie creëerde, zonder de filosofisch-theologische verbanden tussen tegenoverliggende scènes uit te sluiten.

De dood van Adam was waarschijnlijk het eerste fresco van de cyclus dat Piero schilderde, zeker vóór zijn verblijf in Rome (1458-1459), en is ook het fresco waarmee de verhalen chronologisch beginnen. Het fresco beslaat het volledig lunet op de rechterwand en vertelt het verhaal van de inmiddels oude Adam die sterft. Op de achtergrond spreekt zijn zoon Seth met de aartsengel Michaël en vraagt om de Olie der Barmhartigheid. In plaats daarvan ontvangt hij de scheut van de Boom der Kennis, waarvan gezegd wordt dat die groeide tot "de tijd van Salomo".
Piero beeldt Adams dood af in het centrale gedeelte, met een vrouw die haar armen spreidt en wanhopig schreeuwt (waardoor de aandacht van de kijker naar het midden van het schilderij wordt getrokken), terwijl Seth de scheut van de Boom in Adams mond plant. Door de ernstige beschadigingen is Seth bijna volledig uit de scène verdwenen. Nog net zichtbaar is hoe hij de knop van de boom in Adams mond legt.

Anna Maria Maetzke:

«Piero begint het verhaal rechts, alsof hij het lezen voor de bezoekers van de kapel wil vergemakkelijken, en gaat vervolgens naar links in een narratieve continuïteit die vier verschillende episodes, feitelijk in de tijd versprongen, in dezelfde scène laat samenkomen, volgens een expressieve traditie die van de middeleeuwen tot in de veertiende eeuw voortduurde. In het midden van de eerste groep van de compositie staat de figuur van Adam, die op negenhonderdjarige leeftijd en op sterven ligt, zijn inmiddels bejaarde zoon Seth, derde van rechts, vraagt ??om naar de poorten van de Hof van Eden te gaan om de wonderbaarlijke genezende olie uit de handen van de aartsengel Michaël te ontvangen. (...) In de verte speelt zich de tweede episode af: Seth die met de Aartsengel spreekt bij de poorten van het Paradijs om de olie van het heil te verkrijgen. In het midden omringt een groep figuren het lichaam van Adam, die nu dood is bij de terugkeer van zijn zoon. Het lichaam van de overledene is op de voorgrond geplaatst, op de drempel van de scène, in een zeer gedurfde verkorting, terwijl Seth, voorovergebogen, het takje in zijn mond stopt, volgens de aanwijzingen van de Aartsengel.
De andere figuren zijn in een halve cirkel gerangschikt rond de meer intieme groep van vader en zoon: alleen de vrouw aan de rechterkant, met open armen, drukt wanhoop uit; De anderen lijken, in plaats van te rouwen, verbijsterd door het mysterie van de dood van de eerste man, wat in hen die oeroude angst opwekt die ieder individu in zich draagt ??en die alleen door Geloof en Hoop overwonnen kan worden. Twee figuren aan de zijkanten van de groep uiten dit gevoel door voorover te leunen en hun rechterbeen uit te strekken. Beide figuren doen, door hun houding, denken aan klassieke beeldhouwwerken, met name een beeld van Mepheager in een latere gravure van F. Cori uit 1724, of de beroemde groep van de Tirannenmoordenaars in het Museo dei Conservatori in Rome, of Hercules met de Hydra in de Capitolijnse Musea.[3]»

«Bijna geforceerd in de groep geplaatst, links, staat de man in het blauw met een zeer grote rode mantel, prominent in beeld maar van weinig duidelijke betekenis. Een hypothese, ook met betrekking tot de identificatie die aan de volgende groep zal worden gegeven, is dat het Christus zou kunnen zijn, de "nieuwe Adam", maar anderen zien in hem de Bijbelse David, hoofd van de geslachtslijn waaruit de Verlosser zal afstammen en zijn voorafschaduwing.».[3]

De dramatische weergave van rouw, de eerste menselijke emotie, vindt weerklank in de Maria Magdalena in de Kruisiging in Masaccio's Pisa-polyptiek. Een andere verwijzing naar Masaccio is de man met zijn rug naar de kijker in de centrale groep, die lijkt op de tollenaar in de Hulde aan de Maagd Maria in de Brancacci-kapel.