Viale dei Colli | Le Rampe del Poggi

De restauratie Rampe del Poggi

Le Rampe del Poggi was bij de jonge Florentijnen relatief onbekend. Het indrukwekkend historisch monument was al tientallen jaren overwoekerd door een wilde vegetatie en daardoor nauwelijks zichtbaar. Ooit was het een charmante helling waar, over een hoogteverschil van 54 meter, fonteinen en grotten elkaar afwisselen, langs een romantisch pad dat de Piazzale Michelangelo met de rivieroever verbond.

Het was in die jaren dat de vrij kleine stad die Firenze toen was zichzelf heruitvond en de architect Poggi de ambitieuze en radicale stedenbouwkundige transformatie toevertrouwde die voorzag in de uitbreiding van het stedelijk weefsel, de sloop van de laatste stadsmuur, de aanleg van de grote ringwegen, de bouw van het nieuwe treinstation Campo di Marte. Met de Viale dei Colli wordt voor het eerst een organisch stedelijk groen systeem gecreëerd met openbare tuinen die voor iedereen bestemd waren, en niet alleen voor de bevoorrechte klassen.

De Viale dei Colli, een 5,7 kilometer lang architectuur- en landschapscomplex in de heuvels ten zuiden van het historische centrum van Firenze, werden ontworpen en gebouwd door Giuseppe Poggi in samenwerking met Attilio Pucci, de eerste Soprintendente dei “pubblici giardini e passeggi” (hoofdinspecteur van de "openbare tuinen en wandelpaden)" van de stad. Tussen de Porta San Niccolò en de Piazzale Michelangelo voorzag Poggi een reeks terrassen waarin hij tussen slingerende paden en trappen grotten en fonteinen tekende.

Le Rampe di Poggi. die tussen 1872 en 1876 i werden gebouwd, dienden vooral om de heuvel te stabiliseren, de hellingen te versterken en te consolideren. De instabiliteit van het land was al in de oudheid algemeen bekend, later ook bij Giuliano da Sangallo en Leonardo. Poggi denkt daarom na over de versterking van de heuvel en ontwerpt een watervallencomplex in de traditie van de Buontalenti Grotto in de Boboli Tuinen. Het water was afkomstig van de bronnen van Gamberaia en Alinari . De planten werden gekozen en gerangschikt in de verschillende bekkens door Pucci. Het water dat van boven naar beneden stroomt moest eruit zien alsof 'het uit Monte Miniato was ontsprongen', schreef Poggi. Zijn ontwerp zorgde voor een fascinerend pad waar fonteinen afwisselen met grotten, kliffen, bassins met waterplanten, mozaïekpartijen, waarbij altijd nieuwe vergezichten over de stad ontstonden. In de tradtie van de renaissance voegt Poggi decoraties toe in mozaïek, keramiek en assembleert hij verschillende materialen uit de natuurlijk, zoals zeesponzen of sponsachtige zeestenen.
Het geheel schitterde tot de jaren '70 van vorige eeuw, maar na decennia van gestaag verval bleef er mar weinig over van deze poëtische landschapsinvulling. Gebrek aan onderhoud van de waterkanalen, problemen met de watervoorziening, , het ontbreken van specifieke financiering voor herstelinterventies hadden het werk van Poggi onherkenbaar gemaakt. In 2018 werd begonnen aan de restauratie. Het was een van de meest complexe van de afgelopen vijftig jaar in Firenze, zegt burgemeester Dario Nardella. Dankzij een investering van 2,5 miljoen euro door de Fondazione CR Firenze, een Florentijnse non-profitorganisatie, werd het watervallencomplex in zijn oorspronkelijke glorie hersteld. Alles werd minutieus gereinigd en hersteld,  er werden meer dan 1200 waterplanten en 200 sierplanten aangeplant, zeesponzen werden vernieuwd, en een nieuw ecologischsysteem zorgt ervoor dat een groot deel van het neerstromende water opnieuw gebruikt wordt. De restauratie begon in juli 2018. Negen maanden later werd Le Rampe di Poggi feestelijk heropend. In de schaduwrijke diepten van de grotten borrelt weer water op, wandelen de verliefde stelletjes weer langs deze weg omhoog naar de Piazzale Michelangelo.