Iets ten zuiden van Montalcino, staat de prachtige abdij van Sant'Antimo. Dit. Het kloostercomplex is een belangrijk voorbeeld van de romaanse bouwstijl.
De abdij van Sant’Antimo, een Benedictijnse klooster dat in de eerste helft van de 12e eeuw gebouwd werd, ligt midden in een ongerepte vallei, aan de voet van Castelnuovo dell'Abatedie. is voorzien van een rijk en complexe reeks sculpturen. De middeleeuwse kapitelen van de abdijkerk behoren tot de absolute meesterwerken van de romaanse beeldhouwkunst in Italië.
Afgezien van het beroemde kapiteel van de Meester van Cabestany, dat een geval op zich vormt, vertoont de architectonische versiering van de kerk een grote verscheidenheid aan geometrische en plantaardige motieven in talrijke combinaties, maar ook een aantal figuratieve afbeeldingen.[4]

Bij de voorgevel van de kerk, zien we op het kapiteel op de pilaar links van het portico [2], waarop twee panters met één kop zijn afgebeeld.[4] In de middeleeuwen belichaamden deze biocorporato (figuren, monsters of dieren met meerdere lichamen) de ambivalente aard van de menselijke hartstochten, de zonde, de geestelijke waakzaamheid of de onderwerping van de natuurkrachten aan God.

Compositioneel gezien gaat het hier om een van de kenmerkende motieven van de romaanse architectonische beeldhouwkunst, de ‘bicorporato’, bestaande uit een dierenfiguur met twee symmetrische lichamen die door één hoofd met elkaar zijn verbonden. Dit systeem van dierlijke afbeeldingen, waarvan de oorsprong zeer ver teruggaat, werd op grote schaal toegepast in de romaanse architectonische beeldhouwkunst, die gebruik maakte van de flexibiliteit ervan voor talrijke combinaties. Ook wat betreft de keuze van het onderwerp behoort het betreffende kapiteel tot een van de belangrijkste onderdelen van het iconografische repertoire van de romaanse kunst, namelijk dat van het bestiarium. In dit verband is de keuze voor de panter wellicht niet triviaal, in die zin dat het niet een van de dieren is die het vaakst voor decoratieve doeleinden worden gebruikt, zoals bijvoorbeeld de leeuw of de adelaar, en dat de morele symboliek ervan bijzonder geschikt is voor een plaatsing op de gevel. [4]

Volgens Il Fisiologo, heeft de panter namelijk, dankzij zijn stem die „alle geuren van aroma’s” verspreidt, de kracht om wilde dieren van heinde en verre aan te trekken, die die geur volgen en zo dichtbij komen51. Aangezien de panter dit geurige gebrul, dat de andere dieren doet toestromen, laat horen nadat hij drie dagen in zijn hol heeft geslapen, is hij uiteraard een symbool van Christus, net als veel van de dieren die door de Fysioloog worden behandeld, maar zijn bijzondere eigenschappen – namelijk het vermogen om met zijn geur aan te trekken en het feit dat hij gracieus, volgzaam, zachtmoedig en bevriend is met alle dieren, behalve de draak52 – lijken mij zeer geschikt om in tweede instantie ook de kloostergemeenschap op te roepen, aangezien zachtaardigheid en volgzaamheid de belangrijkste eigenschappen zijn waarnaar de monnik moet streven, maar vooral omdat rond een abdijkerk de geur van het gebed hangt?³. De keuze voor de panter voor de gevel van de kerk lijkt dan ook ongetwijfeld een treffende keuze. Of dit als opzettelijk moet worden beschouwd of slechts het resultaat is van een gelukkig toeval, is moeilijker te beoordelen: een verdere analyse in deze zin kan pas worden ondernomen nadat alle figuratieve elementen in de architectonische versiering van de abdijkerk zijn onderzocht.[4]