De Christus Pantocrator (Christus als de Albeheerser) vormt de oorsprong en het absolute middelpunt van deze religieuze cyclus. Hij is afgebeeld in het centrum van het kruisgewelf, omringd door een amandelvormige aureool (mandorla). Zoals traditioneel bij een Pantocrator-afbeelding, symboliseert hij de almachtige schepper en de uiteindelijke rechter, omgeven door andere religieuze voorstellingen die de artikelen van de geloofsbelijdenis (het Credo) uitbeelden.
Op de knieën van Christus ligt een open boek, waarop een zin uit het Evangelie van Johannes staat: „Ego sum lux mundi; qui sequitur me non ambulat in tenebris sed habebit lumen vite”, een duidelijke verwijzing naar Sint-Bernardinus, een belangrijke figuur in het Siena van de veertiende eeuw. [2]

In de zijpanelen bevinden zich de vier evangelisten, waarvan echter alleen Sint-Mattheüs en Sint-Johannes bewaard zijn gebleven, en in de bovenste en onderste panelen de kerkleraren, die in paren zijn afgebeeld: Sint-Ambrosius en Sint-Hieronymus, Sint-Augustinus en paus Sint-Gregorius, waarbij dit laatste paar zittend op een wolk is afgebeeld. [2] Rondom deze panelen bevinden zich ten slotte, in een aangetaste staat, de tien profeten.

Giovanni Evangelista

Aan zijn voeten ligt de adelaar, zijn gebruikelijke symbool. In zijn klauwen houdt hij een open boek vast waarop de eerste twee verzen staan van het evangelie dat Johannes heeft geschreven: „In het begin was het Woord, en het Woord was bij God, en God was het Woord. Dit was in het begin bij God.” Johannes lijkt deze tekst echter niet op te merken. Hij slaat zijn blik op naar de hemel, waar hij een duidelijk beeld ziet van wat hij zojuist in zijn Evangelie heeft geschreven: de gestalte van God de Vader.

San Matteo

Mattheüs is bezig de tekst van zijn evangelie te schrijven. Hij wordt afgebeeld terwijl hij door een engel wordt geïnspireerd (wat tevens zijn iconografische attribuut is). Dde engel wordt afgebeeld terwijl hij naar de evangelist kijkt en hem het geopende boek toont waarop, net als bij Johannes, de eerste woorden (de eerste drie verzen) van zijn evangelie staan geschreven, die nu moeilijk te lezen zijn. Het gaat om de genealogie van Jezus Christus: „LIBER GENERATIONIS JESU CHRISTI FILII DAVID FILII ABRAHAM. ABRAHAM GENUIT ISAAC, ISAAC AUTEM GENUIT JACOB. JACOB AUTEM GENUIT IUDAM ET FRATRES EJUS. IUDAS […].” [2]

Sint-Gregorius de Grote en Sint-Augustinus

Het fresco bevindt zich op een van de scheidingswanden van het gewelf, meer bepaald in het segment tussen de afbeeldingen van de evangelisten Johannes en Matteüs.
De voorstelling geeft een nauwkeurig beeld van de twee belangrijke theologische figuren: Paus Sint-Gregorius: Hij wordt frontaal afgebeeld en houdt op zijn schoot een open boek vast, dat hij met beide handen ondersteunt. Op het boek staat een passage in het Latijn uit zijn *Homiliarum in Evangelia*: „Si consideremus fratres karissimi que et quanta sunt que nobis promictuntur in celis vilescunt animo omnia que habentur in terris”
(Als we bedenken, geliefde broeders, welke en hoeveel goederen ons in de hemel zijn beloofd, verbleken in onze ziel alle dingen die we op aarde bezitten).
De heilige Augustinus wordt afgebeeld zittend op een bank van wolken. Hij richt zijn blik en aandacht op een tweede open boek dat hij met zijn linkerhand op zijn knieën houdt. Met zijn rechterarm omhoog maakt hij het gebaar alsof hij de schrijfstok tussen zijn vingers bekijkt en controleert, alsof hij de punt ervan wil controleren voordat hij weer verdergaat met schrijven of zijn theologische commentaar.

De Sagrestia Vecchia

Vecchietta schilderde de fresco's tussen 1446 en 1449 in de Sagrestia Vecchia (de Oude Sacristie, ook bekend als de Cappella del Sacro Chiodo ) van het voormalige hospitaalcomplex Santa Maria della Scala in Siena . Als de officiële schilder van het complex hj werd ook wel de (pittor dello spedale genoemd) kreeg hij de taak om de sacristie te decoreren met een uitgebreide cyclus over de artikelen van de apostolische geloofsbelijdenis.
In deze fresco'sin toont Vecchietta een buitengewone artistieke rijpheid door een diepe expressiviteit van de figurens, een sterke emotionele spanning en een verfijnde stilistische en geometrische elegantie te combineren. [3]

Dankzij de nieuwe museale inrichting van het complex van Santa Maria della Scala is de gehele cyclus van de Oude Sacristie beter tot zijn recht gekomen en bevrijd van hinderlijke constructies, waardoor deze meesterwerken van de Sienese renaissance beter te bewonderen zijn.