De Sagrestia Vecchia (ook bekend als de Cappella del Sacro Chiodo of de Sacristie van het Heilige Nageltje) is een historische kapel en voormalige sacristie binnen het museumcomplex van Santa Maria della Scala in Siena. De ruimte werd in het midden van de 15e eeuw gebouwd als onderdeel van het immense ziekenhuiscomplex. De belangrijkste functie was het veilig opbergen en tentoonstellen van de heilige relikwieën (de sacra pignora) die het ziekenhuis in 1359 uit Constantinopel had verworven. De alternatieve naam Cappella del Sacro Chiodo dankt de kapel aan een fragment van een spijker van het kruis van Christus, het belangrijkste topstuk uit deze Byzantijnse schat.

Tussen 1446 en 1449 werden de muren van deze ruime zaal volledig bedekt met fresco’s van Lorenzo Vecchietta. Naast deze muurschilderingen herbergt de Oude Sacristie twee opmerkelijke kunstwerken, De Madonna del Manto, geschilderd door Domenico di Bartolo, en De Arliquiera van Il Vecchietta.

De Madonna del Manto werd in 1444 geschilderd door Domenico di Bartolo voor de Capella del Manto, waaruit het schilderij in de 17e eeuw werd verwijderd. De verbouwing van de kapel tot toegang van het ziekenhuis in 1670 maakte het noodzakelijk om een opening te maken in de muur waarop het fresco was geschilderd. Vanwege de grote devotie die het fresco genoot, werd het fresco echter behouden. De toegepaste methode was bijzonder origineel: bij gebrek aan minder ingrijpende middelen in die tijd bestond deze erin de muurdrager simpelweg in drie delen door te snijden, waarna deze samen met het schilderij dat erop was aangebracht naar de oude sacristie werd verplaatst. De Madonna del Manto kreeg een plaats onder het marmeren baldakijn uit het einde van de vijftiende eeuw, zoals ook blijkt uit de inscriptie onderaan het fresco.