Het Kanaal was vooral het werk van de Sienese edelman Francesco Sergardi Bindi, die bij zijn poging om de vlakte droog te leggen – door zijn tijdgenoten als waanzin beschouwd – zijn hele vermogen, 37.000 scudi, verspilde. De werkzaamheden voor de aanleg van het ondergrondse afwateringskanaal, waarvan de ingang werd gesitueerd op de vlakte tussen de landgoederen Casalino en Osteriaccia en het uiteinde bij de beek Rigo, vanwaar het water zou uitmonden in de Serpenna, de Rosia en vervolgens in de rivier de Merse, waren moeizaam en langdurig. De werkzaamheden begonnen in 1766 en werden pas in 1774 voltooid; om de keiharde kalksteen te doorbreken werd 18.577 pond buskruit gebruikt en de werkzaamheden werden meerdere malen onderbroken vanwege geschillen over de grenzen met andere grondeigenaren als gevolg van overstromingen van de vlakte door regenval (met name de rampzalige overstroming van 21 december 1770). De kwaliteit van het werk was niet bepaald onberispelijk, waardoor de afvoer van het water uit het hoofdkanaal en de verschillende sloten van het meer onvoldoende was. Dit was aanleiding tot klachten van de verschillende eigenaren, die zich tot groothertog Leopold I wendden, aangezien Bindi financieel niet in staat was de noodzakelijke verbeteringen aan te brengen.

De “verlichte” groothertog, die juist in die jaren een beleid voerde dat gericht was op de verbetering van de levensomstandigheden van de boeren en de ontwatering van moerassige gronden in zijn hele staat, liet het kanaal met 197 meter verlengen (waardoor het in totaal 2.173 meter lang werd), voorzag het van gewelfde bakstenen oevers en liet de bodem afvlakken en bestraten.

Helaas is er, terwijl er een duidelijk zichtbaar spoor is - met de marmeren spits boven de inlaat - van de ingreep van de groothertog, die alle eer voor het project opeiste, vrijwel niets overgebleven van het verdienstelijke werk van de edelman uit Siena. Feit is dat het werk begin 1781 definitief voltooid kon worden verklaard en als zodanig werd overgedragen aan het Collegio di Balìa door ingenieur Bernardino Fantastici, assistent van de bouwdirecteur, de wiskundige Pietro Ferroni en de penningmeester Cosimo Cennini, benoemd door de Balia zelf[3].