| |
|
 |
 |

|
|
Ambrogio Lorenzetti, Maestà di Massa Marittima, 1335 ca., Museo di Arte Sacra, Massa Marittima [1]
|
|
![Toacana ] Galleria di immagini](/titels/albump.gif) |
|
| |
 |
|
|
| |
|
Ambrogio Lorenzetti | Maestà di Massa Marittima, 1335 ca.
|
|
|
|
| |
|
| Ambrogio Lorenzetti was een schilder van de Sienese school die actief was van ongeveer 1317 tot 1348. Zijn belangrijkste werk is De allegorie van goede en slechte regering in de Sala dei Nove in het Palazzo Pubblico in Siena. Ambrogio werd waarschijnlijk opgeleid in de werkplaats van Duccio di Buoninsegna, net als zijn oudere broer Pietro Lorenzetti en Simone Martini.
Lorenzetti werd sterk beïnvloed door zowel de Byzantijnse kunst en klassieke kunstvormen en gebruikte deze om een unieke en persoonlijke schilderstijl te creëren. Zijn werken onderscheiden zich vooral door de sterke allegorische en complexe symboliek en door de diepgaande menselijkheid van de voorgestelde onderwerpen en hun relaties.
De
Maestà di Massa Marittima
De Maestà di Massa Marittima, een van de eerste grote werken van Ambrogio Lorenzetti, wordt bewaard in het Museo di arte sacra in Massa Marittima. Het is een van de drie grote Maestà's van deze kunstenaar: de andere twee zijn in fresco geschilderd in de kapel van Montesiepi (Chiusdino, in de provincie Siena) en in de kerk van Sant'Agostino in Siena. Ook in de Loggia van het Palazzo Pubblico schilderde Ambrogio een Maestà, de Maestà della loggia del Palazzo Pubblico.
In deze monumentale Maestà volgde Lorenzetti de artistieke traditie die andere Sienese schilders als Simone Martini en diens zwager Lippo Memmi hadden uitgetekend. Maar Ambrgio voegt er een intense moederlijke Madonna aan toe, een scene vol emotie die in de Sienese kunst van die tijd ongebruikelijk was.
|
|
|
|
| |
|

|
Ambrogio Lorenzetti, Maestà di Massa Marittima (particolare della Madonna in trono), 1335 ca., Museo di Arte Sacra, Massa Marittima [3]
|
In het midden zit de Madonna op de troon met het kind in haar armen. Aan de zijkanten van de treden van de troon zijn zes engelen (drie aan elke kant) met muziekinstrumenten en wierookbranders. Aan de zijkanten van de troon zelf zijn vier andere engelen, twee houden de troonkussens vast en twee anderen gooien bloemen. Net als in andere schilderijen van Ambrogio Lorenzetti, wordt de menselijke relatie tussen moeder en zoon onderstreept in de Madonna en kind, met Mary's gebruikelijke energieke greep op haar zoon, met wang-tot-wang contact en een nauwe uitwisseling van blikken tussen de twee figuren. Alleen de treden van de troon zijn zichtbaar, terwijl de zitting en de rugleuning kennelijk afwezig zijn: de troon bestaat daarom alleen uit de kussens die door de engelen worden ondersteund. Ten slotte zijn op de voorgrond de personificaties van de theologische deugden.
De deugden
Aan de voet van de troon worden de drie theologische deugden verbeeld, van de laagste tot de hoogste trede zien we Geloof, Hoop en Liefdadigheid, zoals aangegeven door de inscripties op de treden ( la Fede, la Speranza en la Carità). Het geloof is in het wit gekleed en heeft een schilderij met een voorstelling van de Drie-eenheid in haar hand. De duif van de Heilige Geest is vandaag niet meer zichtbaar. Hoop heeft een groen gewaad en kijkt naar God. Het hoge torenmodel in zijn hand symboliseert de kerk. Liefdadigheid wordt in het midden in een idyllisch zachtroze kleed verbeeld, met het vuur van goddelijke liefde en een pijl waarmee zij ook het engelenconcert lijkt te leiden.
|
|
|
Ambrogio Lorenzetti, Maestà di Massa Marittima (particolari), 1335 ca. , Museo di Arte Sacra, Massa Marittima [3]
|
Alle andere staande figuren vormen een schare van profeten, heiligen en aartsvaders. Links, achter de drie geknielde engelen, zien we een rij van vier heiligen die herkenbaar zijn als de heilige Basilius, de heilige Nicolaas van Bari, de heilige Franciscus van Assisi en de heilige Catharina van Alexandrië. Nog verder naar achteren zien we de heilige Johannes de Evangelist, de heilige Petrus, de heilige Paulus en twee niet-geïdentificeerde heiligen. Staand, achter de musikerende engelen, bevinden zich de heilige Benedictus, de heilige Antonius de Abt, de heilige Augustinus en de heilige Cerbone (patroonheilige van Massa Marittima, aan wie de domkerk is gewijd), herkenbaar aan de ganzen aan zijn voeten. Daarachter bevinden zich de evangelisten Matteüs, Marcus en Lucas, samen met twee niet-geïdentificeerde heiligen. Achter de heiligen met zichtbare gezichten zijn de aureolen van andere figuren te zien en onder de spitsbogen nog vele andere figuren, die kunnen worden herleid tot apostelen, profeten en aartsvaders.
Door deze overvloed aan personages zijn alle figuren die de geschiedenis van de Kerk hebben bepaald aanwezig bij de geboorte van Jezus Christus.
|
|
Ambrogio Lorenzetti, Maestà di Massa Marittima (particolari), 1335 ca. , Museo di Arte Sacra, Massa Marittima [3]
]
|
San Cerbone (santo patrono di Massa Marittima, al quale è dedicato il Duomo)
|

|
Ambrogio Lorenzetti, Maestà (particolare della corte dei santi e degli angeli, che circonda la Madonna, 1335 ca.,
Museo di Arte Sacra, Massa Marittima [2]
|
Stijl
Het werk is allesbehalve een traditionele ‘Maestà’. De overvloed aan figuren rond de troon verleent de geboorte van Jezus Christus een baanbrekende betekenis, aangezien deze gebeurtenis wordt bijgewoond door al diegenen die de geschiedenis van de Kerk hebben geschreven. Bovendien versterken de aanwezigheid, de iconografie en de plaatsing van de drie theologische deugden de allegorische waarde van het werk.
Juist rond 1335 is er een stijlverandering bij Ambrogio Lorenzetti waarneembaar. Van de reeds volumineuze figuren uit de vroege jaren dertig van de eeuw, die goed in de ruimte zijn geplaatst en al met een uitstekend gebruik van clair-obscur zijn weergegeven, maar misschien nog iets te statisch en stijf zijn (zoals te zien is in het drieluik van San Procolo uit 1332 dat zich in de Galleria degli Uffizi in Firenze bevindt), gaat men over naar figuren met een meer ontspannen en natuurlijke houding, zelfs wanneer de figuren niet in beweging zijn. Dit is te zien bij de drie theologische deugden die op de treden van de troon zitten, bij de engelen en bij de heilige Franciscus, terwijl andere figuren nog steeds statisch en verstijfd in hun houding blijven.
|
|
Ambrogio Lorenzetti, Maestà di Massa Marittima (particolare della carità, con in mano il fuoco dell'amore divino), 1335 ca., Museo di Arte Sacra, Massa Marittima [5]
|
La carità (Caritas).
Dit is de Italiaanse term voor de goddelijke liefde of naastenliefde. In de kunstgeschiedenis is zij een van de drie theologale deugden, naast het Geloof (Fides
) en de Hoop (Spes
). Ze draagt een gewaad in een zachtroze tint (een stralende variant van het traditionele rood), symbool van de passie en het vuur van de goddelijke liefde. In haar handen houdt ze traditionele attributen zoals een brandend hart en een pijl (of vlam), wat verwijst naar de goddelijke liefde die het hart raakt.
|
Het naast elkaar bestaan van deze twee stilistische kenmerken in het werk – dat definitief zal verdwijnen in de Sienese werken uit de tweede helft van de jaren dertig en de jaren veertig van de eeuw – duidt op de overgang die zich in deze jaren in de stijl van de kunstenaar voltrekt.
De gezichten van de figuren vertonen de typische gelaatstrekken van Lorenzetti en dragen er zo, samen met de allegorische lading van het schilderij, toe bij dat er geen twijfel bestaat over het auteurschap van het werk. Zeer subtiel zijn bovendien de kleurcombinaties, uitgevoerd in pasteltinten die perfect harmoniëren met het overheersende goud van de achtergrond en de talrijke aureolen.
|
| |
| |
 |
|
|
Ambrogio Lorenzetti, Maestà di Massa Marittima, le virtù, 1335 ca.
|
|
Ambrogio Lorenzetti, Maestà di Massa Marittima, (particolare con san Cerbone (santo patrono di Massa Marittima, al quale è dedicato il Duomo)
|
|
|
| |
|
|
 |
Ambrogio Lorenzetti, Maestà di Massa Marittima (particolare della carità, con in mano il fuoco dell'amore divino), 1335 ca., Museo di Arte Sacra, Massa Marittima
|
|
Ambrogio Lorenzetti, Maestà di Massa Marittima (particolare della fede), 1335 ca., Museo di Arte Sacra, Massa Marittima
|
|
Ambrogio Lorenzetti, Maestà di Massa Marittima (particolare San Cerbone (a sinistra) e un'altro santo), 1335 ca., Museo di Arte Sacra, Massa Marittima
|
|
|
| |
|
Museo di Arte Sacra
Complesso museale di San Pietro all'Orto
Corso Diaz, 36
www.massamarittimamusei.it
Orari:
aprile/ottobre
mattina: 10 - 13
pomeriggio: 15 – 18
novembre/marzo
mattina: 11 - 13
pomeriggio: 15 – 17
Lunedì chiuso
Comune | www.comune.massamarittima.gr.it
|
|
 |
| |
|
Ambrogio Lorenzetti, Maestà, Museo di Arte Sacra (Massa Marittima)
|
Museo di Arte Sacra, Massa Marittima
|
|
|
|

|
San Pietro all’Orto, Sant’Agostino e il Museo di Arte Sacra | Aggrandire mappa
|

Podere Santa Pia – een huis om in te verdwijnen
In het hart van de Toscaanse Maremma, tussen glooiende heuvels, olijfgaarden en de wilde natuur van de uitlopers van Monte Amiata ligt Podere Santa Pia. Ooit een eenvoudig landhuis, nu getransformeerd tot een bijzonder vakantiehuis waarin de charme van het verleden en het comfort van het heden vanzelfsprekend samengaan.
Santa Pia was ooit een klein klooster en is nu de ideale plek voor een rustige en serene vakantie. Het natuurhuisje bevindt zich in Castiglioncello Bandini, een klein dorp in het hart van de Toscaanse Maremma, iets ten zuiden van Montalcino.
Het huis is authentiek Italiaans en zeer sfeervol. Santa Pia is geen huis dat zich aan het landschap onttrekt. Het maakt er deel van uit. De oude stenen, de open ruimtes, het licht dat gedurende de dag verandert en de vergezichten over de Toscaanse heuvels geven het huis een vanzelfsprekende verbondenheid met zijn omgeving. Het eenvoudige interieur en de minimalistische ingrepen sluiten perfect aan bij de eenvoud van de Toscaanse landhuizen van weleer.
De dag ontvouwt zich vanzelf. Een wandeling door het landschap. Een rit naar een dorp waarvan de stenen al eeuwenlang in dezelfde zon liggen. Een lunch onder de bomen. Daarna de terugkeer naar het huis, naar de koelte van de kamers en het stille blauw van het zwembad.
Traveling in Tuscany| De mooiste vakantiehuizen in Toscane | Podere Santa Pia
|
|
|
 |
|
 |
Podere Santa Pia, mystic holiday home in the heart of the Tuscan Maremma
|
|
A beautiful early evening by the pool, in the resplendent Tuscan sun, time takes on a languid quality
|
|
Visia da Podere Santa Pia, fino al mare e Montecristo
|
«En dan, plotseling, ontvouwt zich een landschap. De heuvels trekken zich langzaam en voorzichtig terug. Je blijft roerloos staan, alsof weggaan een verraad zou zijn.»
|
|
La Maremma Toscana, scoprire la Toscana più autentica [4]
|
 |
|
 |
|
 |
Early morning light at the private swimming pool at Podere Santa Pia
|
|
A beautiful spring morning by the pool, a natural jewel nestled amidst the verdant Tuscan hill
|
|
The night pool at Podere Santa Pia exudes a hypnotic sense of purity
|
Santa Pia is geen huis dat zich aan het landschap onttrekt. Het maakt er deel van uit. De oude stenen, de open ruimtes, het licht dat gedurende de dag verandert en de vergezichten over de Toscaanse heuvels geven het huis een vanzelfsprekende verbondenheid met zijn omgeving. Hier is ruimte om te vertragen: een ochtend met koffie in de tuin, een wandeling door het landschap, een lange lunch onder de bomen of een aperitivo terwijl de zon achter de heuvels verdwijnt.
|
 |
Podere Santa Pia, con una vista indimenticabile sulla Maremma Toscana.
A sud si trova la piccola isola di Montecristo. Nelle giornate limpide si può persino scorgere la Corsica, a 250 km di distanza [5]
|

Bibliografie
A. Bagnoli (a cura di), R. Bartalini (a cura di), Ambrogio Lorenzetti. Catalogo della mostra (Siena, 22 ottobre 2017-21 gennaio 2018), Silvana, 2017
Mario Scalini, Francesca Mencarelli, u.a:, La Grande Piccola Maestà di Ambrogio Lorenzetti, Anonima Talenti, 2011
Stefano Zuffi, Il Quattrocento, Electa, Milano 2004. ISBN 8837023154
Chiara Frugoni, Pietro e Ambrogio Lorenzetti, Le Lettere, Firenze 2010
Omar. Calabrese, Duccio e Simone Martini. La maestà come manifesto politico, Silvana Editoriale, 2002, ISBN-10: 8882155439- ISBN-13: 978-8882155438
Enzo Carli, L'arte a Massa Marittima, Siena, 1976.
Fabio Galgani, Gli strumenti musicali nella Maestà di Ambrogio Lorenzetti a Massa Marittima. Analisi storica e ricostruzione, I Quaderni del Centro Studi n. 8, Centro Studi Storici "A. Gabrielli", Massa Marittima, 2000.
Enrico Lombardi, Massa Marittima e il suo territorio nella storia e nell'arte, Edizioni Cantagalli, Siena, 1985.
Carlo Niccolini, Massa di Maremma, C.E.S.I., Roma, 1992.
Luigi Petrocchi, Massa Marittima. Arte e storia, Arturo Venturi, Firenze, 1900.
Bruno Santi, "Massa Marittima", in Guida storico-artistica alla Maremma. Itinerari culturali nella provincia di Grosseto, Nuova Immagine, Siena, 1995.

[1] Quest'opera è nel pubblico dominio . Fonte: The Yorck Project (2002) 10.000 Meisterwerke der Malerei (DVD-ROM), distributed by DIRECTMEDIA Publishing GmbH
. [2] Foto di Sailko, licenziato in base ai termini della licenza Creative Commons Attribuzione 3.0 Unported
[3] Foto di Mongolo1984, licenziato in base ai termini della licenza Creative Commons Attribuzione-Condividi allo stesso modo 4.0 Internazionale.
[4] Photo by aurelio candido, published under a Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.0 Generic (CC BY-NC-ND 2.0) license.
[5] Photo by Rein Ergo for Tuscany traveling Guide © All rights reserved
|
Questo articolo è basato parzialmente sull'articolo Maestà di Massa Marittima dell' enciclopedia Wikpedia, disponibile secondo la licenza Creative Commons Attribuzione-Condividi allo stesso modo; possono applicarsi condizioni ulteriori. Vedi le condizioni d'uso per i dettagli.` |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
| |
|
|
|
| |
|
|
|
| |
|
|
|
| |
|
|
|
| |
|
|
|